In 1942 hadden de dames in Sittard al de handbalsport ontdekt. In de vroege oorlogsjaren ontstonden er uit de twee Sittardse clubs met een atletiek-afdeling ook dameshandbal-afdelingen.
Had men het in die dagen over handbal dan was natuurlijk sprake van elfhandbal dat op een voetbalveld werd gespeeld.
Later zagen mannelijke atleten wel iets in handbal als een geschikte aanvulling om de wintermaanden door te komen. In augustus 1948 is officieel sprake van een herenteam in de handbalafdeling van Sittardse Boys, die ook atletiek en voetbal overkoepelde. Net als bij de dames nam ook hier Albaer Sluijs het voortouw. Hij was in die jaren een onvermoeibare duizendpoot. Voorzitter, scheidsrechter, trainer, maar ook schrijvend over de nieuwe sport in de Boys-bode. Verder leidde hij scheidsrechters op.

In navolging van hetgeen bij de voetballers gebeurde en op aandringen van de burgemeester fuseerden in 1951 de twee Sittardse handbalverenigingen en ontstond de naam Sittardia. Johan van Nistelroy werd de eerste voorzitter van die fusieclub. Hij bleef dat tot 1958 toen de dames- en herenafdeling besloten zelfstandig verder te gaan. Van Nistelrooy werd voorzitter van de damesvereniging, terwijl Chief Wauben de eerste voorzitter en trainer werd van de herenclub. Daar legde hij indirect de basis voor de latere successen.
Sittardia was, wat betreft de prestaties, in de jaren vijftig geen hoogvlieger maar kon goed mee in het Zuid-Nederlandse veldhandbal. Het was de verdienste van Chief Wauben dat hij als gymleraar op het Bisschoppelijk College in Sittard en de toenmalige dependance St. Michiel in Geleen de handbalsport als geen ander promootte. Hij maakte leerlingen als Jo Maas, Guus Cantelberg, Pim Rietbroek en vele anderen warm voor de handbalsport. Bovendien had Chief Wauben een vooruitziende blik toen hij al in een vroeg stadium doorhad dat het nog onbekende zaalhandbal eens het veldhandbal zou verdringen. Nog voor dat er in onze regio een geschikte accommodatie werd gebouwd propageerde Chief de nieuwe sport.

In 1957 fuseerden de RK Limburgse handbal Bond en het Nederlands Handbal Verbond. Sittardia kreeg een plaats in de zuidelijke Districtsklasse. De Brabantse clubs voerden daarin de boventoon.

In 1958 is er voor het eerst sprake van een georganiseerd zaalhandbal. Een jaar later wordt Sittardia in het Duitse Rheydt - omdat er in onze regio geen geschikte hal voorhanden was - kampioen van het district Zuid-A.
Het eerste nationaal succes wordt behaald als Sittardia in 1962 in Rotterdam, als kampioen van district Zuid, een tweede plaats behaald achter het Haagse Operatie '55. Jo Maas neemt dan de opleiding van de junioren op zich en wint in 1963 meteen de nationale juniorentitel. Dit team is de basis voor de vele latere successen. Door in het seizoen 1964/65 de eerste plaats te behalen in de Overgangsklasse B wordt in het seizoen 1965/66 promotie afgedwongen naar de nieuw te vormen Hoofdklasse, vergelijkbaar met de huidige eredivisie.
Terwijl men op het veld nog in de overgangsklasse speelt wordt in de zaal uiterst succesvol geacteerd in de eerste competitie op het allerhoogste niveau. Sittardia speelt dat jaar zijn "thuis"wedstrijden in Geleen. Op Carnavalszondag 20 februari 1966 verliest Operatie '55, dat hiervoor al vier keer op rij nationaal kampioen is geweest, onverwacht. Daardoor is het eerste landskampioenschap voor Sittardia een feit.

Sittardia mag hierdoor voor het eerst Europa in. De eerste tegenstander is het Belgische Schaerbeek. Zowel in Antwerpen als thuis in de nieuwe CIOS-hal, worden de Belgen met ruim verschil verslagen.
In de volgende ronde wacht een tegenstander van kaliber: Vfl Gummersbach. Een forse 30-10 nederlaag en eervol 20-29 verlies in een bomvolle thuishal betekenen het einde van een Europees avontuur. Er zouden er nog vele volgen.
Het volgend seizoen in de Hoofdklasse wordt afgesloten met een tweede plaats achter ESCA uit Arnhem. De terugval is van korte duur: hierna zou Sittardia beginnen aan een ongeëvenaarde serie van 10 (!) opeenvolgende kampioenschappen
Het seizoen 1968/69 luidt men uit met twee successen. Op het veld promoveert men eindelijk
naar de landelijke hoofdklasse en in de zaal wordt na een beslissingswedstrijd tegen Olympia Hengelo de derde nationale titel binnen gehaald.

In 1971 neemt Sittardia definitief afscheid van het veldhandbal.
Een Europese topprestatie levert men in het seizoen 1972/73. In de kwartfinale tegen de Europacuphouder Partizan Bjelovar weet Sittardia thuis te winnen! Een te grote uitnederlaag voorkomt een sensatie.
Pas in de tweede helft van de jaren zeventig komt de Nederlandse concurrentie dichterbij. In het seizoen 1977/78 wordt het Haagse Hermes kampioen. Sittardia herstelt zich het jaar daarop door niet alleen de twaalfde titel, maar ook de beker te winnen. Ook in 1980, 1981 en 1984 is er bekerwinst.
In 1980 begint Sittardia met een verjongingskuur. Er volgen enkele " magere" jaren, waarin - naast de bekersuccessen - desondanks twee maal de tweede plaats wordt bereikt. In 1987 wordt na zeven jaren weer eens het landskampioenschap binnengehaald.
De concurrentie is inmiddels sterker geworden en successen zijn niet meer vanzelfsprekend. Toch volgen in 1993, 1994, 1997 en 1999 weer nationale titels voor Sittardia en wordt in 1995, 1997 en 2001 de beker gewonnen. De teller blijft daarmee vooralsnog staan op 18 landstitels en 7 maal bekerwinst. Indrukwekkende prestaties!
Het seizoen 2002/2003 startte Sittardia met een nieuw verjongd team. Hiermee wil de club weer doorgroeien naar de top van het Nederlandse handbal. Het eerste jaar werd al meteen een prima prestatie geleverd door met een zesde plaats de play-offs te behalen.

Per 1 juli 2002 fuseerden de handbalverenigingen Sittardia-Heren en Sittardia-DVO (dames) tot één vereniging: HV Sittardia, waardoor er na 44 jaar weer sprake was van één Sittardse handbalvereniging.